Φλόγα Ελλήνων : Για το αύριο


Ζουμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετούμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. 
Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει , να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις.
Σε γεμίζουν με ελπίδες όντα που διαχειρίζονται την ζωή σου αλλά και τον δρόμο που θα πάρει ο εφιάλτης σου και είναι τόσο μεγάλη η καταπόνησή σου που θέλεις να πιστέψεις ότι κάποιος από αυτούς θα σε βγάλει από το τέλμα. Είναι φυσικό να θέλεις να πιστέψεις κάπου γιατί το ξέρουμε όλοι μας πια ότι οι ανθρώπινες αντοχές είναι τεράστιες και εσύ δεν θέλεις να δεις που φθάνουν οι δικές σου. Δεν θέλεις να δεις τι μπορεί να αντέξουν ακόμα τα μάτια σου και η καρδιά σου. Ζήσε λοιπόν και την διορισμένη ελπίδα. Είναι και αυτό κομμάτι του παζλ. Είναι και αυτό ένα μέρος του σήριαλ που πρέπει να δούμε, θέλουμε δεν θέλουμε. Αλλά να μην ξεχνάς ότι ζεις το χειρότερο. Και το ζεις μόνο εσύ και κανένας σωτήρας σου. Κάθε μέρα που ξυπνάς να γνωρίζεις ότι ο ανήφορος είναι δικός σου και μόνο δικός σου. Η πολιτική ποτέ δεν είχε ανήφορο. Μόνο ευθείες και όταν ξεπηδούσε κάποια λακκούβα αμέσως έφτιαχνε παράδρομους για να συνεχίσει την πορεία της. Έτσι κάνει και τώρα που εσύ είσαι η λακκούβα της. Δεν θα σκοντάψει πάνω σου, θα σε προσπεράσει αδιαφορώντας αν εσύ έζησες το χειρότερο.
Αύριο λοιπόν, που θα ξυπνήσεις και πάλι μέσα στο χειρότερο να μην ξεχάσεις αυτά που έζησες μέχρι σήμερα. Να μην ξεχάσεις τους Έλληνες που δεν άντεξαν να δουν το παρακάτω, τους μελλοθάνατους που τους κόβουν μέρες από τις ήδη κομμένες μέρες τους, τους ασθενείς που μετράνε τα φάρμακα αγωνιώντας τι θα γίνει όταν τελειώσει και αυτή η καρτέλα, τα παιδιά που τα συμβουλεύουμε να μην κάνουν μεγάλα όνειρα γιατί εμείς σταθήκαμε πολύ μικροί για τα δικά μας, να μην ξεχάσεις τον εαυτό σου όταν γονάτισες από απελπισία, να μην ξεχάσεις τα ουρλιαχτά απόγνωσης συμπατριωτών σου, να μην ξεχάσεις ότι η εκ γενετής περηφάνια σου έγινε με μιας προσβολή, να μην ξεχάσεις ότι έζησες το αδιανόητο. Να μην ξεχάσεις ότι επέζησες μέσα σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο χωρίς όπλα, χωρίς συμμάχους, χωρίς υποστήριξη. Να μην ξεχάσεις ότι σε ξέχασαν όλοι.

Και στο χειρότερο που θα ζήσεις το νου σου μη και ξεχάσεις ότι είσαι Έλληνας.!

Εκάτη Λακεδαιμονος

ΧΑΙΡΕ ΠΡΩΘ-ΥΠΟΥΡΓΕ

https://youtu.be/Zmwk2mWMjaM

Βλασταίνει η ράτσα σου, βουίζει σαν τη Μέλισσα Λερναία Ύδρα, στον εγκέφαλο την κέντησα…

Με εγχειρίδια καθήκοντος Ανδρώθηκα,

Λέξη δεν άρθρωσα, ποτέ δεν ξεσηκώθηκα

Ευχαριστίες σ’ ολιγάρχες μιντιο πρόξενους

Δεν τις αρνήθηκα σαν κάτι Αφιλόξενους Στον καναπέ τους που τις νύχτες της ούρησης

Μεγίστου θέματος και πιο μεγίστης λύσης Του Πάνω στους κύριους υπεύθυνους της κρίσης τους Πάνω στους κύριους υπεύθυνους της κρίσης τους

Χαίρε υπουργέ με περηφάνεια τόσηΧαίρε υπουργέ που έσωσες τη δόσηΜα έτσι κι ο τροχός γυρίσει και σε δώσειΝα ΄ξερα εσένα ρε, ποιος πούστης θα σε Σώσει!

Χαίρε υπουργέ στα κόκκινα χαλιά Σου Που μετανάστες έστειλες τα πιο καλά παιδιά σουΈνα θα σου πω και τ’ άλλα χάρισμα σου Γαμώ τα υπουργεία σου, γαμώ και τα λεφτά σου!!!

ΧΑΙΡΕ ΧΑΡΕ ΠΡΩΘ- ΥΠΟΥΡΓΕ

που εκανατε οικογενειακή επιχείρηση την Ελλάδα μου

Που αναλαμβάνετε την «,Πολιτικη Ευθύνη» έτσι ξεδισντροπα συνώνυμη η φράση σας με το «χέστηκα» και το «Δεν Μ αγγίζει τίποτα»

ΧΑΙΡΕ Ξεφτίλα της Πατρίδος μου εσείς η κατρακύλα

Πες μου αν θες, ξέρεις ποιοί είναι αυτοί που σε πολεμούν.

Πες μου αν θες, ξέρεις ποιοί είναι αυτοί που σε πολέμησαν με τόση λύσσα;με τόση μανία που τα λόγια τους ένιωσες να τρυπούν το σωμα κ την ψυχή σου,μια γνώριμη, οικεία αίσθηση…Σαν τις παγωμένες σταλες που κάνουν το δρόμο προς το σπίτι σου ατελείωτα ανυπόφορο..Κι όμως είναι απλά μικροσκοπικές ενώσεις Η20…Τόσο μικρές,σαν βελονιτσες σε τρυπούν […]

Πες μου αν θες, ξέρεις ποιοί είναι αυτοί που σε πολεμούν.

Οι πλαστογράφοι του Γοργοποτάμου

«Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου απ’ τους αντάρτες μας …»   Του Ιωάννη Β. ΑθανασόπουλουΙστορικού Πριν λίγες ημέρες (25-26 Νοεμβρίου) συμπληρώθηκαν 78 έτη από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Για μία ακόμη φορά διαβάσαμε ορισμένα άρθρα που παραποιούν την ιστορικήΑλήθειες στο Φως πραγματικότητα. Η ηθελημένη και συνειδητή διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας διατυπώνεται με […]

Οι πλαστογράφοι του Γοργοποτάμου

Δεν φοβηθηκες ποτέ τίποτα.. εκτός απο την εικόνα του εαυτού σου στα δικά μου μάτια!

Πέρασε καιρός απο όταν ξεκίνησα, με την χαρά που μου έδωσε η ελπίδα, όταν έγινε η κινητήριος δύναμη,η αναζωπυρωση μιας φυλαγμενης Σπίθας σε Φωτιά μέσα στην καρδιά κ τη σκέψη μου… Όπου περνούσε το βήμα μου δεν άφηνε κανένα βλέμμα χωρίς να το ελέγξω σε μισό δευτερόλεπτο, ψάχνοντας απεγνωσμενα τη Φλόγα στα μάτια κάθε Έλληνα κ Ελληνίδας που διασταυρωνονται οι δρόμοι μας . Στενά, σοκάκια, λεωφόρους… Τρένα, λεωφορεία, ακόμα κ μέσα σε αμάξια, σε μηχανές διαπερνούσε το βλέμμα μου κάθε κράνος και γυαλιά… Δεν μπορεί, θα υπάρχει έστω ένα πλάσμα που την έχει ζωντανή… Αφού βρήκα εδώ μέσα, δεν γίνεται να μην υπάρχουν άλλοι.

Δεν μπορεί να έμεινα ξανά μόνη… Πως θα φορτωθω όλη την Μάνα μας στους ώμους μου; Τι μπορώ να περισωσω αν η ελπίδα έχει ήδη πεθάνει; Ικετευα μέσα μου «Έστω Ένας να υπάρχει! Να τον δω κ να πιστέψω… Γιατί έμαθα κάτι ακόμη.. Λόγια θα ακούσω πολλά. Χρόνια άκουγα και δεν είχα μάθει ακόμη να διαβάζω πίσω από μαύρα γυαλιά, κ πίσω από οθόνες… Ίσα που εκπαιδευα ακόμα τον εαυτό μου να φεύγει απτο σώμα κάθε νύχτα και να δίνει τα γκεμια στην Σελήνη… Θυμάμαι καλά τα λόγια σου.. Όσα είπε η ψυχή σου μέσα απτη σιωπη… Ήξερα κ γω πως η σιωπή μπορεί να γίνει εκκωφαντική, ένα Ουρλιαχτό που το ακούν μόνο όσοι έχουν κραυγασει με λυγμούς μέσα απτην «φαινομενική» σιωπή τους. Θυμάσαι;;;
Είχες πει ότι κι εσύ ψάχνεις τη Φλογα της Ανδρειας με τον ίδιο τρόπο.Και γω απόρησα στα λόγια σου…      Πως γίνεται να μην με βρήκες; Μπροστά σου στάθηκα…. Πως δεν είδες στο δικό μου βλέμμα τα σημάδια απο όσες φορές έκαψα τον ίδιο μου τον εαυτό για να μπορέσω να την ελέγξω όταν έρθει η στιγμή… Τώρα πια κατάλαβα το γιατί. Ένιωθα καθαρά πως εκρυβες όσα ήξερες πως θα τα ένιωθα.. Όπως άκουγα πίσω απτά γέλια σου που χρησιμοποιείς όταν πονάς… Μην μάθουν πως είσαι κ Ανθρωπος συνάμα.. Πως ματώνεις όπως όλοι… Σε θέλουν Ημιθεο,Αλώβητο.. Ατρόμητο,Μα οι Πολεμιστές δεν είναι φτιαγμένοι σαν ρομπότ,ρυθμισμένος να μην νιώθεις.. Θυμήθηκα κ κατάλαβα πώς γίνεται να μην με βλέπεις.. Ήμουν πάντα εκεί, κοντά σου..
Μα όταν στεκομουν μπρος στο βλέμμα σου,κοιτούσες παραδιπλα ή εκλεινες τα μάτια σου. Ένιωσα απτην αρχη πως σου προκαλουσα φόβο με την ΑΛΉΘΕΙΑ που αθώα σου εφερνα να δεις. Κι όμως ο αγαπημένος μου ΦΟΙΝΙΚΑΣ,μεσα απτην φωτιά της αναγεννησης του, μου είπε «Λακεδαιμονιος κ φοβάται;;;Αποκλείεται!Είναι Οι γνώστες της Πέτρας,της Γης!» Άδολη ήταν η ψυχή μου κ Άδολα έκανα δικα μου τα λόγια του.Τα χαραξα στην μνήμη μου κ όταν ερχόταν η σκέψη πάλι πως μπορεί να σε τρόμαξε ο ενθουσιασμός κ ο ερωτισμος που μου γεννουσε η τόση δύναμη κ Φλόγα των λόγων σου… εφερνα μπροστά τη φράση του ΦΟΙΝΙΚΑ…
«Ένας Λακεδαιμονιος ΔΕΝ φοβαται! »
Η Διαισθηση της Εκάτης δεν λαθεψε ποτέ δυστυχώς.Σε τρόμαξε η άνεση που είχα να βλέπω μέσα σου, την θλίψη που εκρυβες, την αγωνία ΕΚΕΊΝΟΥ που νιώθει υποχρέωση να είναι αυτό που περίμεναν όλοι στον περιγυρο του. Που δεν του επιτρέπεται να κλαψει, να μοιραστεί το βάρος… Να μην δώσει δικαίωμα να τον σταυρωσουν… ξανά! Ώρες κ μέρες έμοιαζες να σηκώνεις σαν τον ΑΤΛΑΝΤΑ στους ώμους σου ΟΛΌΚΛΗΡΗ την ΓΗ. Θα σου πω κάτι, μιαν ΑΚΌΜΗ ΑΛΉΘΕΙΑ μου, που δεν ειπώθηκε ΠΟΤΕ ούτε σε σένα ούτε στα Αγαπημένα μας Αδέρφια που πάντα στέκονται διακριτικα πλάι μου με απίστευτη υπομονή… Για όλα αυτά που κλειδωνες μέσα σου Ένιωθα ΕΝΟΧΉ, κ ακόμα ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΙ από τις ίδιες ενοχές. Ήθελα να είσαι ΑΗΤΤΗΤΟΣ, ένιωσα τις πληγές σου λες και ήταν στο δικό μου κορμί.Ενοιωθα τη μοναξιά που σου έκανε παρέα κάθε δειλινο… αλλά απτην άλλη σου ζητούσα να πολεμάς αδιακοπα, Μοναχος να μαχεσαι παρα τους χιλιάδες «φίλους-φιλες» που σε επεφημουσαν, μόνο 5 – 6 ήταν ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ, ΑΔΕΡΦΙΑ, Αληθινά Ανδρειους..
Έβαλα μπροστά την «μαγικη» φράση του Φοινικα «Δεν φοβούνται, δεν σταματούν τη μάχη, δεν ξεχνούν ποτέ, κ δεν πατουν τους Ορκους τους…
Ένα ή χιλιάδες ΣΥΓΓΝΏΜΗ, που σε πιεζα να μην είσαι Just A» Simple Man»… Δεν μπορούν να αλλάξουν το παρελθόν…
Τουλάχιστον είναι κ η Νεμεσις μου. Γαλήνη δεν βρίσκω να κλεισω τα βλεφαρα.. Εφιάλτες κάθε φορά που καταφέρνω να κοιμηθώ.
Θα ήθελα να ξέρω αν ακόμα ψάχνεις την Φωτιά στα μάτια στους δρόμους που βαδίζεις.. Πρόσεξε καλέ μου όμως να μην προσπερασεις πάλι ούτε ΕΝΑΝ.. Δεν μας περισσεύει κ το έμαθες. Κι εγώ κατάλαβα τελικά γιατί ενώ ήμουν ακριβώς μπροστά σου, με θέληση, ΟΡΓΗ, Ενθουσιασμό για να ξεκινήσω το δρόμο για την Ελευθερία του Έθνους μας, με προσπερασες… Ήταν γιατί είδες τον Ίδιο σου τον ΕΑΥΤΌ εκεί.. στο δικό μου βλέμμα…
Εκάτη Λακεδαίμονος